در تکاپوی روزمره گی ها و تکرار و تلاش بی وقفه , گاهی رو به آسمان میکنم . زیبا و پر رمز و راز , گسترده و غریب ، چه نزدیک و چه دور . همیشه وقتی از پس این همه رنگ و رنگ که جهان را به فریبی بزرگ در آمیخته ، از پس این همه به ظاهر زیبایی دست ساز بشر ، آنچه مرا به آرامشی عظیم میهمان میکند نگاهی به این نیلگون پر معناست ؛ این آسمان آبی که گاه و بی گاه دست بشر به این همه زیبایی آن رحم نکرده و بی رحمانه نقش و نگاری زشت بر ان زده است.

قرن ها و سال هاست که بزرگان علم نجوم ، از آغاز کنکاش در این ابی نیلگون در پی شناخت این بی کران مجهول بر آمده اند ؛ اما جهان علم همچنان در تلاش است تا به هزاران سوال انسان در این باره پاسخ گوید . شگفتا که هنوز دریچه های کوچک از این وسعت پر معنا همچون روزنه ای نورانی چشم بشریت را به این هستی معما گون روشن کرده است . آسمان معمای هر انسان کوچک و بزرگی ست که غریبانه تمام هستی را به تماشا نشسته است .

هر بار که به اسمان نگاه میکنم به یاد آن آرزوی دوران کودکی ام میافتم که هر صبح تصور می کردم چگونه می توانم با سوار کردن نردبان ها رو ی هم به منتهای این سقف ابی برسم و تمام آن عظمت را به پای کودکی ام بپیمایم . چه زیباست که عظمت این پهنای لاجوردی گوشه ای از ان خلقت با شکوه است  که هر پرنده ای در هر بار نوشیدن آب سر تعظیم بر بارگاه خالق این خلقت با عظمت فرود می آورد و هر مومنی به شکرانه این طبیعت با عظمت در سحرگاهان و شامگاهان عاشقانه تر معبود خود را سپاس می گوید .

چه زیبا در کلام وحی میخوانیم که " وکَذالکَ نُری ابراهیمَ مَلکوتَ السَّمواتِ و الاَرضِ و لِیَکونَ مِنَ الموقِنینَ " (1)  ( و چنین بود که ما به ابراهیم نشان دادین ملکون آسمان ها و زمین را و این برای آن بود که او از اهل یقین شود " . ایا نه اینست که هرگاه رو به این آسمان پاک میکنی و از باران رحمت الهی وضو می سازی جانانه و خالصانه به آن درگاه رحمت الهی رو میکنی و به نماز می ایستی ، لبانت زمزمه گر این آیه الهی ست :"و هُوَالذی اَنزَلَ مِنَ السَماءِ ماءً فاخرجنا به نَباتَ کُلِ شیٍ  ....  انَّ فی ذلِکُم لایَتٍ لّقومٍ یومِنونَ  "(2)  (او ست که از آسمان ابی فرو فرستاد و به ان هرگونه گیاهی رویاندیم و از آن جوانه سبز رویاندیم ....در این برای اهل ایمان نشانه هایی (از عظمت خدا) است ).

در هر جایی از زمین که باشی با هر بار نگرستن به آسمان احساس ناب آن پرنده ای را داری که آزادانه بر این عرصه وسیع بال میگستراند و تو نیز فارغ و رها از هر قید زمینی لحظه ای از این رنگ ها فرو می بندی و با چشم دل بر آن پهنه زیبا می نگری که بزمگاه عشق بازی پرندگان نغمه خوان است.

گاهی به آسمان نگاه کن ؛آسمانی که در سحرگاهان پر معنا شاهدی بر سجدهگاه عاشقان پاکدل و مومن است ، آسمانی که در پس تمام رنگ ها و تزویر ها همچنان ما را لحظه به لحظه به یاد آن خالق رحمان و رحیم می اندازد .
گاهی به آسمان نگاه کن ؛ تا شاید بتوانی از این تنگنای حریص زمینی فراتر روی ؛ اگرچه تو را زمین خاستگاه استجابت و بندگی ست و خاک آن مامن امن هدایت تو به بیکرانه آسمان و ابدیت .

گاهی به آسمان نگاه کن ؛ تا با طلوع خورشید در سپیده دمان شاهد نگاه ستایشگر آسمان بر دستان سخاوتمند خوشید باشیم.
آری گاهی به آسمان نگاه کن تا چشمانت پلی باشد از این سرای خاکی به ابدیتی بی انتها که سرچشمه علم مطلق الهی ست.